To nie było jedenaście minut, ale cała wieczność, to było tak, jakbyśmy oboje wyszli z naszych ciał i przechadzali się po rajskich ogrodach, przepełnieni radością, zrozumieniem i głęboką życzliwością. Byłam kobietą i mężczyzną, on był mężczyzną i kobietą. Nie wiem, ile czasu to trwało, lecz wszystko wydawało się bezgłośne, zatopione w modlitwie, wszechświat i życie stały się święte, bezimienne, ponadczasowe.